Vorige week ging ik naar Zwitserland om het 40 jaar bestaan van het GNU-project te vieren. Het event zat boordevol geweldige sprekers van Nextcloud, de FSFE, GNU Taler, GNU Solidario, vele contributors van het GNU-project en natuurlijk ook Richard Stallman zelf.

© Théo Bondolfi 2023, CC BY-SA 4.0

Deze blogpost gaat over de mooie week die ik in Zwitserland heb gehad en alle fantastische mensen die ik heb ontmoet. Meer informatie over het event en video’s van alle lezingen zijn te vinden op de GNU 40 website.

Maandag

Maandag begon met het inpakken van mijn spullen. Het bleek dat ik niet veel nodig had: een tas met schone kleren, een tandenborstel, de nodige opladers en natuurlijk mijn ThinkPad X200. Ik zorgde er ook voor dat ik de kaarten van Zwitserland en Duitsland downloadde voor OsmAnd.

’s Middags deed ik wat onderhoud om mijn auto, mijn bekende gele Mazda MX-5 NB, voor te bereiden op de ongeveer 2000 kilometer lange reis van Nederland naar Zwitserland.

Mijn grootste hobby is auto’s, en omdat ik mijn eigen werkplaats heb doe ik al het onderhoud ook zelf. Ik wist al dat ik de voorste remblokken moest vervangen. Zeker op de steile bergwegen van Zwitserland is een goed remsysteem erg belangrijk, dus dit was het perfecte moment om ze te vervangen.

Na het onderhoud ging ik naar huis, pakte mijn tassen, stapte weer in de auto en begon ik rond 19:00 aan de reis naar Zwitserland.

Ik besloot mijn rit van ongeveer 10 uur in twee delen op te splitsen zodat ik tussendoor kon slapen en niet gek zou worden. Dat betekende ook dat ik ’s avonds door Duitsland kon rijden om het verkeer te vermijden, terwijl ik door Zwitserland zou rijden daglicht om van het mooi landschap te kunnen zien.

In Frankfurt, ongeveer halverwege Nederland en Zwitserland, boekte ik een goedkope hotelkamer en ging ik slapen.

Dinsdag

Ik checkte uit bij het hotel, at ontbijt en stapte weer in de auto om verder te gaan met mijn rit. Ik was nog nooit eerder in Zwitserland geweest, dus ik had geen idee hoe de grensovergang zou zijn. Ik verwachtte iets vergelijkbaars met de grens met Engeland, omdat Zwitserland net als Engeland geen lid is van de Europese Unie. Maar bij aankomst realiseerde ik me dat ik was vergeten dat Zwitserland onderdeel is van het Schengengebied, wat het gelukkig een stuk makkelijker maakte.

Bij de grenscontrole in Basel keek de douane alleen of ik de verplichte vignet op mijn voorruit had geplakt, wat uiteraard het geval was. Hij zag de sticker, gaf me een duim omhoog en ik kon doorrijden. Ik hoefde mijn paspoort niet te laten zien en kreeg ook niet de standaardvragen zoals “business or pleasure?”. Ik hoefde mijn auto zelfs niet volledig tot stilstand te brengen. Geweldige customs (get it?).

Zoals verwacht was de rit van Basel naar Lausanne, waar ik zou verblijven, heel erg mooi. Het weer was geweldig, dus ik reed de hele weg met het dak open om maximaal van het landschap te genieten.

Tijdens de reis verbleef ik in de ecovillage van Grandvaux, dat mij gratis werd aangeboden door Theo Bondolfi in ruil voor een paar uur werk aan een project van de Ynternet Foundation. Ik kan hier niet in detail op ingaan, maar ik heb besloten mee te doen aan het project, dus het zal waarschijnlijk in de toekomst op mijn portfolio verschijnen.

De ecovillage is tegen een berghelling gebouwd en bij aankomst keek ik meteen neer op het geweldige uitzicht op het meer van Genève. Ik heb de hele week dit uitzicht kunnen zien en ik mis het nu nog steeds in het vlakke Nederland.

Toen ik aankwam lieten ze me zien hoe de ecovillage werkte, waar mijn kamer was en de andere praktische details over mijn verblijf. Nog geen dertig minuten later vroeg Théo of ik wilde gaan zwemmen. Ik moet toegeven dat dit erg onverwacht was en ik totaal niet had gerekend op zwemmen, maar uiteindelijk dacht ik: “Waarom ook niet?”.

Om naar het meer te gaan liepen we via zeer smalle, kronkelende paadjes door de vele wijngaarden in deze omgeving, terwijl de zon langzaam begon onder te gaan. Het was een prachtige wandeling en zorgde er meteen voor dat ik tot rust kwam op de plek waar ik de komende week zou verblijven.

We namen een korte duik terwijl de zon onderging en op het strand waren natuurlijk de eerste mensen die ik tegenkwam een groep Nederlandse studenten. Duizend kilometer van huis rijden en dan kom je natuurlijk altijd gelijk mensen tegen uit je eigen land, dat is zo’n vreemde toevalligheid waar je altijd op kan rekenen die je doet afvragen of er misschien een glitch in de matrix zit. We hadden echter een gezellig gesprek met de Nederlandse studenten en daarna gingen we weer terug naar de ecovillage.

Toen we terugkwamen waren de andere mensen die voor het GNU 40 event in het ecovillage verbleven ook gearriveerd. We hadden gegeten, bespraken onze reisplannen voor het event van morgen en gingen naar bed. Morgen zou het een vroege dag worden.

Woensdag (GNU 40)

We stonden erg vroeg op om op tijd bij het event aan te komen. Het event vond plaats in het Volkshaus in Biel, wat 90 minuten rijden zou zijn vanaf de ecovillage, en het event begon om 9:00. Toch had ik nog tijd om een foto van de zonsopgang te maken. We reisden allemaal samen in een busje dat door de ecovillage was geregeld.

Er waren de hele dag talks, van 9:00 tot 20:00. Ik vond het leuk dat er zoveel verschillende organisaties en mensen aanwezig waren, zoals Nextcloud, de FSFE, Jörg Mäder van de Groen Liberale Partij van Zwitserland en natuurlijk veel mensen van het GNU-project.

Ik ga niet in detail op alle verschillende talks in, maar je kunt het schema en links naar video’s van alle talks vinden op de GNU 40 website.

Tijdens het event bracht ik het grootste deel van mijn tijd door met een groep vrienden van mij uit Nederland, zij verbleven voor deze reis in een hotel vlak bij het event. Tijdens de avondpauze besloten wij te eten bij een izakaya (いざかや). Het had geweldig authentiek Japans eten en tot ieders verrassing sprak een van de serveersters daadwerkelijk vloeiend Nederlands.

Ik vond dat het event over het algemeen een groot succes was. Veel mensen van over de hele wereld kwamen erop af. Ik had wel gewild dat het event langer dan een dag duurde, omdat het erg veel informatie was om te verwerken. Een door GNU georganiseerd vrijesoftwareweekend klinkt geweldig en ik hoop dat zoiets ooit zal gebeuren.

Alle lezingen waren natuurlijk op de een of andere manier gerelateerd aan de vrijesoftwarebeweging. Sommige talks gingen over filosofie, andere over ethiek en er waren ook veel demo’s van projecten die momenteel in ontwikkeling zijn. Sommige demo’s waren vrij breed en goed te begrijpen, terwijl andere erg technisch waren.

Een van mijn vrienden had zijn vader meegenomen, hij is erg geinteresseerd in filosofie en ethiek, maar hij is geen softwareontwikkelaar, dus hij viel tijdens een van de meer technische lezingen zelfs in slaap. Sommige talks waren duidelijk alleen bedoeld voor mensen zoals ik die in de softwareontwikkeling werken.

Een belangrijk moment van het event was de aankondiging van Richard Stallman dat hij momenteel aan kanker lijdt. Gelukkig zei hij dat de prognose goed is en dat het behandelbaar is. Hij zei dat hij nog vele jaren zal leven. Ik wens hem het beste.

Als er 1 ding is dat ik zou veranderen aan het event, dan is het de audio setup. Sommige sprekers hadden helaas problemen met de microfoons tijdens hun talk. Maar over het algemeen was het een zeer interessante dag. Ik heb het gevoel dat ik veel heb geleerd over alle nieuwe ontwikkelingen in de vrijesoftwarewereld.

Na het event werd mij gevraagd of ik degene wilde zijn die ons met het busje terug naar de ecovillage wilde rijden. Ik waardeer de openheid en het vertrouwen van iedereen in de ecovillage enorm. Ook al was ik er pas de dag ervoor aangekomen en wisten ze nog nauwelijks iets over mij, vertrouwden ze mij genoeg om zorgvuldig met hun busje om te gaan.

Terug in de ecovillage hadden we een geweldige avond met alle GNU 40 deelnemers die daar verbleven. Het bleek dat drie van ons dezelfde RYF-gecertificeerde ThinkPad X200 bezaten. We hadden dus een mooi moment waarin we elkaars laptops, modificaties en reparaties vergeleken.

Een van de mensen die in het huis verbleef was Tibi, die de Technoethical winkel uit Roemenie runt. Hij verkoopt veel RYF-gecertificeerde hardware, waaronder deze X200. Hij kon ons veel coole en interessante details vertellen over hoe hij zijn winkel runt en over zijn proces van het refurbishen van deze computers. Hij nam ook de laptop van een van de mensen in het huis mee om thuis in Romenie in zijn winkel te repareren.

Donderdag

Op donderdag werd ik wakker en deden we een kleine workshop voor het Ynternet-project. We hadden ook een geweldige lunch die was klaargemaakt door de bewoners van de ecovillage, daarbij zat waarschijnlijk een van de beste gebakken zoete aardappelen die ik ooit heb gegeten.

De rest van de dag had ik geen plannen en probeerde ik iets leuks te vinden om te doen. Dit veranderde snel toen Theo een voorstel voor me had. Ik kon Richard Stallman met zijn vriendin ophalen en ze naar een kasteel genaamd Château de Petit-Vivy brengen om daar te dineren met een aantal andere sprekers van het event van de dag ervoor.

Tijdens de rit sprak ik met Richard over proprietaire JavaScript, het werk dat ik doe, het OpenStreetMap-project en taalkunde. Ik leerde dat de “t” in “castle” in het Engels stil is vanwege oude spelling gebaseerd op het Latijn. Ik probeerde ook wat snoep dat naar pistache smaakte, dat hij uit India had meegenomen.

In het kasteel ontmoette ik veel mensen die betrokken zijn bij het GNU-project en we hadden een geweldige avond. Het was werkelijk een fantastische avond en ik ben erg dankbaar dat ik hier de kans heb gekregen om hier bij te zijn en Richard Stallman en vele andere mensen van het GNU-project te ontmoeten.

Vrijdag

Op vrijdag besloot ik mijn auto te pakken en een echte bergpas te rijden. Mijn Mazda MX-5 is een perfecte auto voor smalle, bochtige wegen en als Nederlander krijg ik niet vaak de kans om zoiets te doen.

Ik vroeg Theo naar mooie bergpassen in de buurt en hij raadde me aan om over de Col des Mosses te rijden. En ik moet zeggen dat dit een geweldige weg was om op te rijden. Als je hier een beetje sportief rijdt, kun je eigenlijk dezelfde intensiteit ervaren als op een circuit zoals de Nordschleife, ook al is dit slechts een openbare weg. Ik reed deze bergpas die dag meerdere keren. Ik had enorm veel plezier, wat te zien was aan de stukjes gesmolten rubber die na afloop aan mijn banden vastzaten. Ik kan het van erg aanbevelen als je, net als ik, een eurobeat-liefhebber bent.

Je kunt de exacte route die ik die dag reed bekijken op OpenStreetMap hier.

Deze dag ging ik ook met Jason Self chillen, die helemaal vanuit Seattle was gekomen om bij GNU 40 te zijn. Ik haalde hem op met mijn auto en we maakten een mooie rit door Zwitserland, waarbij ik hem de ecovillage liet zien. Jason is de Chief Webmaster van de GNU-projectwebsite, dus we hadden veel interessante dingen over te praten.

We aten samen in een Frans restaurant in Bulle. Waarschijnlijk omdat het Frans is, was het restaurant wat netter dan waar ik normaal gesproken heen ga, maar we hadden allebei een hele goede maaltijd.

Zaterdag

Zaterdag was de dag waarop ik helaas weer naar huis moest. Ik was niet van plan een hotel te boeken voor de terugweg, dus ik stond vroeg op zodat ik kon rijden terwijl de zon nog scheen. Ik pakte mijn spullen, nam afscheid van de geweldige mensen in de ecovillage en het was tijd om te vertrekken.

De rit terug naar huis was vrij saai en voelde erg lang; in totaal deed ik er ongeveer 10 uur over.

En daarmee komt mijn geweldige week in Zwitserland ten einde. Ik hoop dat ik ooit nog eens zoiets mag meemaken. Misschien wordt dat GNU 50? Of 45?